Skip to main content
Etymology

idiota

/iˈðjo.ta/

adjetivo / sustantivo

Origin

Griego

ἰδιώτης (idiṓtēs) — persona privada, individuo sin cargo público

Overview

Meaning Now

  • Persona que carece de inteligencia o cuya conducta es torpe.
  • Que dice o hace tonterías.

Literal older meaning

Persona particular o privada, ajena a los asuntos públicos

Language path

Griego antiguo → Latín → Español

Earliest form

idiota

Earliest period

Siglo XIII

Journey

En la Grecia clásica, un 'idiota' era simplemente alguien que no participaba en la política (la pólis). Como la participación era considerada una virtud fundamental del ciudadano, quien se mantenía al margen era visto como alguien limitado o sin instrucción, lo que eventualmente derivó en el sentido despectivo moderno.

Evolution

  1. Griego antiguo

    idiṓtēs

    “persona ajena a la vida pública o profesional”

    Originalmente sin connotación peyorativa de inteligencia.

  2. Latín tardío

    idiōta

    “persona iletrada o ignorante”

    La transición se produjo en el latín eclesiástico refiriéndose a quien no conocía las Escrituras.

  3. Español medieval

    idiota

    “persona sin conocimientos técnicos o iletrada”

  4. Español moderno

    idiota

    “persona estúpida o tonta”

Connections

Word parts

idio-

root

propio, privado

-ta

suffix

agente

Related across languages

  • Inglés

    idiot

    idiota

  • Francés

    idiot

    idiota

Explore next

Related to idiota

Get the WordOrigin app

External references use DefinedTerm semantics.