discriminatie
/ˌdɪskrimiˈnaːtsiə/
zelfstandig naamwoord
Origin
Latijn
discriminare — onderscheiden
Overview
Meaning Now
- het maken van ongeoorloofd onderscheid tussen personen of groepen, vaak op basis van kenmerken zoals ras, geslacht of religie.
- het vermogen om verschillen tussen zaken of begrippen op te merken en te benoemen.
Literal older meaning
het onderscheiden
Language path
Latijn → Frans → Nederlands
Earliest form
discriminatio
Earliest period
17e eeuw
Journey
Het woord is afgeleid van het Latijnse 'discriminare', wat simpelweg 'onderscheid maken' betekende. In het academische en juridische taalgebruik van de 18e en 19e eeuw was het woord nog neutraal; het duidde op het intellectuele vermogen om nuances te zien. Pas in de 20e eeuw, mede door de strijd voor burgerrechten, verschoof de betekenis in de volksmond bijna volledig naar de onrechtmatige ongelijke behandeling van groepen mensen.
Evolution
- Latijn (klassiek)
discriminare
“scheiden, onderscheiden”
- Middeleeuws Latijn
discriminatio
“scheiding, het maken van een onderscheid”
- Frans (16e eeuw)
discrimination
“onderscheiding”
- Nederlands (19e eeuw)
discriminatie
“onderscheiding, later in negatieve zin”
Eerst neutraal gebruikt voor observatievermogen, later sterk geëvolueerd naar maatschappelijke uitsluiting.
Connections
Word parts
dis-
prefix
uiteen, weg
crimen
root
beslissing, oordeel, aanklacht
-atie
suffix
vormt een zelfstandig naamwoord van handeling
Related across languages
Engels
discrimination
onderscheiding of discriminatie
Duits
Diskriminierung
discriminatie
Explore next
Related to discriminatie
External references use DefinedTerm semantics.