intentie
/ɪnˈtɛn(t)si/
zelfstandig naamwoord
Origin
Latijn
intendere — spannen, richten op
Overview
Meaning Now
- het doel dat men voor ogen heeft; voornemen
- de bedoeling of strekking van een handeling
Language path
Latijn → Frans → Nederlands
Earliest form
intentie
Earliest period
16e eeuw
Journey
Het woord vindt zijn oorsprong in het Latijnse 'intendere', wat letterlijk 'ergens de boog op spannen' betekende. Deze metaforische betekenis verschoof naar het geestelijke vlak: het 'richten' van de aandacht of wil op een bepaald doel.
Evolution
- Proto-Indo-Europees
*ten-
“uitrekken, strekken”
- Latijn
intentio
“inspanning, gerichtheid, bedoeling”
Afgeleid van 'intendere'.
- Oudfrans
entencion
“bedoeling, aandacht”
- Nederlands
intentie
“bedoeling, voornemen”
In de 16e eeuw overgenomen.
Connections
Word parts
in-
prefix
in, naar
tendere
root
strekken
-tie
suffix
vormt een zelfstandig naamwoord uit een werkwoordstam
Related across languages
Engels
intention
bedoeling
Duits
Intention
bedoeling
Spaans
intención
bedoeling
Explore next
Related to intentie
External references use DefinedTerm semantics.