fatih
/faːtih/
isim
Origin
Arapça
f-t-ḥ (فتح) — açmak, fethetmek
Overview
Meaning Now
- Fetheden, bir yeri ele geçiren kimse.
- İslam literatüründe zafer kazanan veya bir bölgeyi İslam topraklarına katan kişi (özellikle II. Mehmed için kullanılır).
Literal older meaning
açan, fetheden
Language path
Arapça → Osmanlı Türkçesi → Türkçe
Earliest form
fātiḥ (فاتح)
Earliest period
11. yüzyıl
Journey
Kelime, Arapça kökenli olup 'açmak' anlamına gelen 'feth' kökünden türetilmiştir. Türk kültüründe özellikle 1453 yılında İstanbul'u fetheden Sultan II. Mehmed'e verilen 'Fatih Sultan Mehmet' unvanı ile özdeşleşmiştir.
Evolution
- Klasik Arapça
fātiḥ
“açıcı, fetheden”
- Osmanlı Türkçesi
fātiḥ
“bir beldeyi savaş yoluyla alan kimse”
- Günümüz Türkçesi
fatih
“fetheden kişi; unvan olarak İstanbul'u alan II. Mehmed”
Connections
Word parts
feth
root
açmak
-i
suffix
etken katılımcı eki
Related across languages
Arapça
fātiḥ
açan, fetheden
Explore next
Related to fatih
External references use DefinedTerm semantics.