hayran
/hajɾan/
sıfat
Origin
Arapça
ḥyr — şaşırmak, tereddüt etmek
Overview
Meaning Now
- Birine veya bir şeye karşı derin bir sevgi, beğeni veya hayranlık duyan.
- Şaşkın, hayretler içinde kalmış, ne yapacağını bilemez durumda olan.
Literal older meaning
şaşkın, şaşkınlığa düşmüş
Language path
Arapça → Osmanlı Türkçesi → Türkçe
Earliest form
hayrān
Earliest period
14. yüzyıl
Journey
Kelime, Arapçadaki 'ḥyr' (şaşırmak, yolunu kaybetmek) kökünden türetilmiştir. İslam düşüncesinde ve tasavvufi literatürde 'hayret', ilahi kudret karşısında duyulan şaşkınlık ve acziyeti ifade ederken, kelime zamanla bu derin şaşkınlığın yerini alan derin beğeni ve hayranlık duygusuna evrilmiştir.
Evolution
- Arapça
ḥayrān
“şaşkın, ne yapacağını bilmez”
- Osmanlı Türkçesi
hayrān
“şaşkın; aşırı derecede beğenen”
Anlam genişlemesiyle 'hayret etme'den 'beğeni duyma' haline evrilmiştir.
- Türkçe
hayran
“beğeni duyan, hayranlık hisseden”
Connections
Word parts
hayran
root
şaşkın, tutkun
Related across languages
Farsça
ḥeyrān
şaşkın, hayran
Explore next
Related to hayran
External references use DefinedTerm semantics.