sefih
/seˈfih/
sıfat
Origin
Arapça
sfh — akılsızlık etmek, hafif meşrep olmak
Overview
Meaning Now
- Düşkün, zevk ve sefaya düşkün, hayâsız.
- Ahlak kurallarına aykırı bir biçimde yaşayan kimse.
Literal older meaning
Akılsız, budala, sefahat düşkünü.
Language path
Arapça → Osmanlı Türkçesi → Türkçe
Earliest form
sefīh
Earliest period
14. yüzyıl
Journey
Arapça kökenli 'sefīh' kelimesi, İslam hukukunda ve klasik ahlak anlayışında kendi malını koruyamayan, savurgan ve akıl süzgecinden yoksun kişileri nitelemek için kullanılmıştır. Türkçede bu anlam zamanla 'sefahat' (zevk ve eğlence) kelimesiyle ilişkilendirilerek, daha çok ahlaki zaafı olan kişileri tanımlar hale gelmiştir.
Evolution
- Klasik Arapça
safīh
“akılsız, aptal, cahil”
- Osmanlı Türkçesi
sefīh
“zevk ve sefaya düşkün, edepsiz”
Anlam daralması ve özelleşmesi görülmüştür.
Connections
Word parts
sfh
root
akılsızlık, hafiflik
Related across languages
Arapça
safāha
akılsızlık, hafiflik
Explore next
Related to sefih
External references use DefinedTerm semantics.