eren
/eɾen/
isim
Origin
Eski Türkçe
er- — varmak, ulaşmak
Overview
Meaning Now
- Kendi benliğinden geçerek Tanrı'ya ulaşan, ermiş kimse, veli.
- Zekâ, anlayış ve kavrayış sahibi olan.
Literal older meaning
erişen, ulaşan
Language path
Eski Türkçe → Türkçe
Earliest form
er-
Earliest period
11. yüzyıl
Journey
Türk tasavvuf geleneğinde 'eren', manevi olgunluğa erişmiş, dünyevi hırslardan arınmış kimseleri tanımlamak için kullanılır. 'Ermek' fiilinden türetilmiş olup, hakikate ulaşan kişi anlamını taşır.
Evolution
- 11. yüzyıl
er-
“varmak, yetişmek, ulaşmak”
- 13. yüzyıl
eren
“ermiş kişi, veli”
Eylemsi yapısının kalıplaşması
Connections
Word parts
er-
root
varmak, ulaşmak
-en
suffix
sıfat-fiil eki
Related across languages
Çağatayca
yiğitler, ermişler
Explore next
Related to eren
External references use DefinedTerm semantics.