ruh
/ɾuh/
isim
Origin
Arapça
r-w-ḥ — soluk almak, esmek
Overview
Meaning Now
- İnsanda yaşadığına inanılan, bedenden bağımsız, ölümsüz varlık; can, tinsel varlık.
- Bir şeyin özü, cevheri, karakteri veya temel niteliği.
Literal older meaning
Nefes, soluk
Language path
Aramice → Arapça → Türkçe
Earliest form
rūḥ
Earliest period
11. yüzyıl
Journey
Kelime, Arapçadan Türkçeye İslami dönemde teolojik ve felsefi metinlerle girmiştir. 'Ruh' kavramı, Türklerin İslamiyet öncesi 'tin' veya 'öz' kavramlarıyla etkileşime girmiş ve zamanla felsefi derinlik kazanmıştır.
Evolution
- Aramice
rūḥā
“nefes, ruh”
- Arapça
rūḥ
“can, nefes, ruh”
- Osmanlı Türkçesi
ruh
“insan tinsel varlığı”
- Modern Türkçe
ruh
“insan ruhu, öz, karakter”
Connections
Word parts
ruh
root
tinsel öz
Related across languages
İbranice
ruah
nefes, rüzgar, ruh
Aramice
ruha
ruh
Explore next
Related to ruh
External references use DefinedTerm semantics.